نویسنده: تحریریه [برداشت نو ]
دسته: خردِ ناب
همه ما «آلبرت انیشتین» را با نظریه نسبیت و فرمولهای پیچیده ریاضی میشناسیم، اما بُعدی از زندگی او که کمتر به آن پرداخته شده، روش منحصربهفرد او در ۲۲ سال تدریس دانشگاهی است. انیشتین معتقد بود که وظیفه یک آموزگار، پر کردن ظرفها نیست، بلکه روشن کردن شعلههاست.
در این مقاله، به بررسی ۹ اصل اخلاقی و آموزشی میپردازیم که انیشتین در کلاسهای درس خود به آنها پایبند بود؛ اصولی که میتواند الگوی مدرنی برای سیستمهای آموزشی امروز باشد
.
۱. جاذبه به جای اجبار (حذف حاضری)
انیشتین معتقد بود صنف درس باید به قدری از لحاظ محتوایی غنی باشد که دانشجو داوطلبانه در آن حضور یابد. او از اهرم ترس (غیبت) برای کشاندن شاگرد به کلاس استفاده نمیکرد.
۲. صنف؛ پناهگاه روانی دانشجو
از دیدگاه او، کلاس درس باید "خانه دوم" شاگرد باشد. ایجاد فضایی شاد و به دور از افسردگی، بازدهی ذهنی را به حداکثر میرساند.
۳. درکِ مسئولیتپذیری (انعطاف در زمان)
او حتی برای ۱۰ دقیقه حضورِ شاگردی که دیر رسیده بود ارزش قائل بود. انیشتین باور داشت که حضورِ دیرهنگام، نشاندهنده تلاش برای رسیدن است، نه بینظمی.
۴. ایجاز و جذابیت در بیان
انیشتین معتقد بود صنف درس باید به قدری از لحاظ محتوایی غنی باشد که دانشجو داوطلبانه در آن حضور یابد. او از اهرم ترس (غیبت) برای کشاندن شاگرد به کلاس استفاده نمیکرد.
۲. صنف؛ پناهگاه روانی دانشجو
از دیدگاه او، کلاس درس باید "خانه دوم" شاگرد باشد. ایجاد فضایی شاد و به دور از افسردگی، بازدهی ذهنی را به حداکثر میرساند.
۳. درکِ مسئولیتپذیری (انعطاف در زمان)
او حتی برای ۱۰ دقیقه حضورِ شاگردی که دیر رسیده بود ارزش قائل بود. انیشتین باور داشت که حضورِ دیرهنگام، نشاندهنده تلاش برای رسیدن است، نه بینظمی. تکرار بیش از حد یک مطلب، نشانه ضعف در انتقال است. انیشتین با بیانی چنان جذاب تدریس میکرد که نیازی به تکرار مکرر مفاهیم احساس نمیشد.
۵. رعایت ظرفیتِ ذهنی (مدیریت زمان)
او تدریس طولانی و یکنواخت (۹۰ دقیقهای) را رد میکرد؛ چرا که تفاوت ظرفیت یادگیری میان دانشجویان باهوش و متوسط را درک میکرد و اجازه میداد ذهنها فرصت بازسازی داشته باشند.
۶. کرامت انسانی و عدالت اقتصادی
او هیچگاه شاگردی را جریمه نقدی نکرد. انیشتین با نگاهی انسانی به وضعیت مستضعفان و یتیمان، معتقد بود فقر نباید مانعی برای عزتنفس شاگرد در محیط آموزشی شود.
۱. جاذبه به جای اجبار (حذف حاضری)
انیشتین معتقد بود صنف درس باید به قدری از لحاظ محتوایی غنی باشد که دانشجو داوطلبانه در آن حضور یابد. او از اهرم ترس (غیبت) برای کشاندن شاگرد به کلاس استفاده نمیکرد.
۲. صنف؛ پناهگاه روانی دانشجو
از دیدگاه او، کلاس درس باید "خانه دوم" شاگرد باشد. ایجاد فضایی شاد و به دور از افسردگی، بازدهی ذهنی را به حداکثر میرساند.
۳. درکِ مسئولیتپذیری (انعطاف در زمان)
او حتی برای ۱۰ دقیقه حضورِ شاگردی که دیر رسیده بود ارزش قائل بود. انیشتین باور داشت که حضورِ دیرهنگام، نشاندهنده تلاش برای رسیدن است، نه بینظمی. تکرار بیش از حد یک مطلب، نشانه ضعف در انتقال است. انیشتین با بیانی چنان جذاب تدریس میکرد که نیازی به تکرار مکرر مفاهیم احساس نمیشد.
۵. رعایت ظرفیتِ ذهنی (مدیریت زمان)
او تدریس طولانی و یکنواخت (۹۰ دقیقهای) را رد میکرد؛ چرا که تفاوت ظرفیت یادگیری میان دانشجویان باهوش و متوسط را درک میکرد و اجازه میداد ذهنها فرصت بازسازی داشته باشند.
۶. کرامت انسانی و عدالت اقتصادی
او هیچگاه شاگردی را جریمه نقدی نکرد. انیشتین با نگاهی انسانی به وضعیت مستضعفان و یتیمان، معتقد بود فقر نباید مانعی برای عزتنفس شاگرد در محیط آموزشی شود.
۷،حفظ غرور و شخصیت
منتظر گذاشتن شاگرد پشت درهای بسته دفتر را توهین به کرامت انسانی میدانست. او رابطه «استاد-شاگردی» را یک رابطه همسطح و مبتنی بر احترام متقابل میدید.
۸. تنبیه هدفمند؛ از انفرادی تا گروهی
او با تنبیه انفرادی که منجر به شکستن غرور و ایجاد کینه میشد، به شدت مخالف بود. تنبیههای گروهی او جنبه اصلاحی و حتی سرگرمی داشت تا روحیه جمعی آسیب نبیند.
۹. هنرِ پرسشگری و اعتمادبهنفس
انیشتین با آوردن شاگردان پای تخته و پرسیدن سوالاتی که میدانست آنها پاسخاش را میدانند، بذر اعتمادبهنفس را در دلشان میکاشت. او معتقد بود معلم نباید مچگیر باشد، بلکه باید مسیرِ شکوفایی را هموار کند.
نتیجهگیری:
درس بزرگ انیشتین برای دنیای امروز این است که آموزش، پیش از آنکه یک تخصص باشد، یک هنر انسانی است. پیادهسازی حتی نیمی از این اصول در مراکز آموزشی ما، میتواند نسلی خلاقتر و با اعتمادبهنفستر پرورش دهد.
برداشت نو: به نظر شما، کدامیک از این ۹ اصل در سیستم آموزشی فعلی ما جایش از همه خالیتر است؟
#Education #Einstein_Philosophy #Academic_Ethics #Modern_Teaching
نظرات
ارسال یک نظر